आनंदवारी

-

 *स्वातीचे शब्दमोती*


मित्रांनो , 

माझ्या लहानपणी माझ्या शाळेतून विठ्ठल मंदिरापर्यन्त विद्यार्थ्यांची दिंडी निघत असे. आषाढी एकादशीला निघणा-या ह्या दिंडीसाठी जूनमध्ये शाळा सुरू झाली की लगेचच अभंगांचा सराव सुरू होई. ज्ञानेश्वर माऊलींच्या पसायदानाने आमच्या बालमनांची धरणे बांधली व भागवत धर्माच्या संस्कारांनी त्या धरणांच्या भिंती समृद्ध केल्या. आज वयाच्या चाळीशीनंतरही मनात घर करून असलेल्या त्या दिंडीवर आधारीत माझी कविता..

     

           *आनंदवारी*


बालपण माझे

आनंदात फुलले

आठवणींच्या हिंदोळ्यावर

मन माझे झुलले


सहज आठवली मला 

आज शाळेतली दिंडी

आणि नकळत माझे पाय

मग दिंडीसोबत चालले


शाळेतल्या दिंडीचा

 काय तो थाट

बालगोपाळ चालायचे

मंदिराची वाट


हाती घेऊन लेझिम

झांजा  नी ढोल

रस्त्यामध्ये करायचे

रिंगण गोल


विठूरायाच्या भक्तीत 

होऊन दंग

बाईही गायच्या मग

गोड गोड अभंग


बाळगत नसे तमा कुणी

कोसळणा-या पावसाची

आस असे मनी फक्त 

दर्शनाच्या ध्यासाची


अखेर दिंडी पोचतसे

विठूरायाच्या द्वारी

आनंदात न्हाऊन निघत

बालवारकरी


बालपणीच्या आठवांना

मन माझे भुलले

आणि नकळत माझे पाय

मग दिंडीसोबत चालले ! 


- स्वाती शृंगारपुरे

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

कथा - आनंदाचे डोही

-
 आनंदाचे डोही      सकाळची वेळ. दिवस नुकताच सुरू झाला होता. अश्या रम्य वेळी उगवतीच्या सूर्यकिरणांना सोबत घेऊनच ब्रिटीश एअरवेजचं एक प्रवासी विमान मुंबई विमानतळावर उतरलं अन् त्यातून विद्याधर खाली उतरला. दूरवरून प्रवास करून आल्यामुळे तो खूपच थकला होता. विमानतळाबाहेर येऊन त्यानं नाशिक ला जाण्यासाठी भाड्याची गाडी ठरवली. गाडीच्या डीकीत सामानाच्या सुटकेसेस चढवून त्यानं स्वत:ला मागच्या सीटवर अक्षरशः झोकून दिलं अन् नाशिकच्या दिशेनं त्याचा प्रवास सुरू झाला.       कधी एकदा घरी पोहोचतोय असं त्याला झालं होतं.त्यानं डोळे मिटून घेतले. पण बंद पापण्यांआडून त्याचा भूतकाळ डोकं वर काढू लागला. अनेक सल मनात सलत होते. डोळे वारंवार भरून येत होते. कटू आठवणींचा दाह कमी करण्यासाठी विद्याधरनं डोळे आणखीनच गच्च मिटून घेतले अन् त्याचा संपूर्ण जीवनपटच त्याच्या बंद डोळ्यांसमोर उलगडू लागला.       विद्याधरला त्याचं बालपण आठवू लागलं.आई,अण्णा,धाकटी बहीण सुरेखा आणि तो असं त्यांचं चौकोनी कुटुंब नाशिकच्या काळाराम मंदिराच्या मागे एका वाड्यात रहात असत. अण्णा काळाराम मंद...
Read more

आषाढस्य प्रथम दिवसे

-
 नमस्कार  मी सौ. स्वाती सुबोध शृंगारपुरे, बोरीवली,       *आषाढमास, महाकवी कालिदास आणि मेघदूत*       आषाढमास म्हणजे अत्यंत सुखावह वातावरणाचा मास. अंगाची काहिली करणा-या ग्रीष्मापासून मान्सूनच्या आगमनाने आषाढापूर्वी सुटका झालेलीच असते. पण आषाढ येतो तोच सोबत पावसाच्या मुसळधार सरी घेऊन ! वातावरणात एक सुखद गारवा पसरू लागतो. सृष्टीवर हिरवाईचा साज चढू लागतो. अन् अश्या वेळी महाकवी कालिदासाची आठवण न झाली तरच नवल !       आषाढ शुद्ध प्रतिपदा हा दिवस महाकवी कालिदासांचा जन्मदिवस.  म्हणूनच हा दिवस कवी कालिदास दिन म्हणून साजरा केला जातो.       राजा विक्रमादित्याच्या दरबारातील नवरत्नांपैकी कालिदास हा एक रत्न होता. कालिदासाच्या वैयक्तिक जीवनाविषयी फारशी माहिती उपलब्ध नसली तरी कालिदासाचा जन्म ख्रिस्तपूर्व काळात झाला असावा. तो राजा विक्रमादित्याच्या आश्रयास होता. ह्याच विक्रमादित्य राजाने नंतरच्या काळात 'विक्रम संवत्सर' सुरू केले.       कालिदासाने तत्कालीन प्रचलित असलेल्या संस्कृत भाषेत विपुल काव्य...
Read more

विनोदी कविता - एकदा काय झालं

-
  सकाळ झाली, उजाडले ना लगबग सुरु झाली  'हे'गेले कामावर आणि मुले शाळेत गेली मस्त निवान्त मग मी आरामात कामं होते करत विळी ओढली जवळ, नि बसले भाजी चिरत  ओठातल्या ओठात हळूच गुणगुणत होते गाणी इतक्यात खुट्ट झाले दिवाणखान्यात, आले वाटतं कुणी दरवाजा होता बंद आणि बेलही नव्हती वाजली  चोरच घुसला असणार, धडधड माझी वाढली जाम घाबरले मी, अन्  उभी राहीले उठून डोळे फाडून पाहू लागले फडताळाच्या पाठून काळाकभिन्न वर्ण त्याचा डोळे लालभडक  ऐटीत चालत येत घुसला स्वैपाकघरात तडक आता मात्र माझे पाय लागले कापायला इकडे तिकडे पहात मी जागा शोधू लागले लपायला मनातल्या मनात करू लागले देवाचा धावा  धावत या हो बाप्पा मला ह्याच्या पासून वाचवा इतक्यात त्याची नि माझी नजरानजर झाली तो ही घाबरला मला नि लपला टेबलाखाली  मी आहे घरात हे त्यालाही नव्हतं माहित  मला समोर पाहून त्याची झाली पंचाईत  हाच मोका साधून मी हातात घेतली काठी सारं बळ एकवटून लागले त्याच्या पाठी आता आमची दोघांची शर्यत झाली सुरु  मी धावे मागे नि तो लागे जोरात पळू  तो पुढे  मी मागे चालला बराच वेळ खेळ माझी क...
Read more