Swatiche Shabdamoti

*स्वातीचे शब्दमोती*   ०७/०८/२०१९ *शब्दसुमनांजली*      "ती" गेली. इहलोकीची यात्रा संपवून "ती" अनंताच्या प्रवासाला निघून गेली. तिचा पृथ्वी वरील कार्यकाल खूपच लवकर संपला. 'जो आवडतो सर्वांना तोचि आवडे देवाला' हेच खरं !      "ती!" सुषमा स्वराज! आम्हा स्त्रीयांचा आदर्श, आमचा अभिमान,आमचा सन्मान ! माझ्या भारत देशाची सुकन्या सुषमा स्वराज !      त्यांचा जन्म कुठला, शिक्षण किती, आई-वडील कोण, पती कोण, मुलं किती हे आम्हाला नेहमीच सर्वप्रथम पडणारे प्रश्न सुषमाजींच्या बाबतीत आमच्या स्त्रीमनाला शिवतही नाहीत. तर त्यांचं नाव उच्चारलं की आमच्या नजरेसमोर येतं ते बुद्धिमत्तेच्या अफाट तेजाने उजळलेलं त्यांचं सोज्वळ व्यक्तिमत्व, कपाळावरचं ठसठशीत कुंकू आणि साध्या पाचवारी साडीतूनही  त्यांचं वेगळेपण जाणवावं असं दिमाखदार जॅकेट ! आम्हाला जाणवते स्त्रीत्वाचा बाऊ न करता स्वत:ला सिद्ध करणारी त्यांची धडाडी, आम्हाला खुणावतं आत्मविश्वासाने ओथंबलेलं,कानात जीव गोळा करून ऐकत राहावं असं त्यांचं प्रत्येक भाषण.... मग ते सामान्य जनतेला उद्देशून असो,संसदेतलं असो ...

*आठवणीतला श्रावण*      आमच्या लहानपणी श्रावण महिना म्हणजे आम्हा मुलांना एक पर्वणीच वाटत असे. आषाढ अर्धा संपला की तेव्हापासूनच श्रावण महिन्याचे वेध लागत. राजगिरा, साबूदाणा वगैरे उपवासाच्या पदार्थांनी घरातले पितळी डबे भरून जात. तेला/तुपाच्या वाती, उदबत्त्या वगैरे पूजेसाठी लागणा-या सामानाचे काम आजी आनंदाने स्वीकारत असे. पूजेच्या साहित्याचा भरपूर साठा केला जाई. जिवती, पिठोरी सारख्या फक्त श्रावण महिन्यात पुजल्या जाणा-या देवतांच्या चित्रांची खरेदी होई. देव्हा-याजवळ खिळे ठोकून जिवतीमातेची प्रसन्न तसबीर स्थानापन्न झाली की तिच्या त्या सोज्वळ चेह-याकडे पहातच राहावेसे वाटे. लेकुरवाळ्या मातेच्या त्या अपार मायेने ओथंबलेल्या तसबिरी कडे पाहून त्या अजाणत्या वयातही नकळत हात जोडले जात.      आखाडाच्या शेवटच्या दिवशी घरातल्या छोट्या मोठ्या दिव्यांना घासून पुसून लखलखीत केले जाई. सांजवेळेला ह्या दिव्यांच्या सात्त्विक उजेडात देवघर न्हाऊन निघत असे. जणू 'उद्यापासून मी येतोय' अशी नांदीच श्रावण ह्या मंद, सात्त्विक प्रकाशातून देत असे.      "श्रावणात घन निळा बरसल...